Πολλές φορές όλα γύρω μοιάζουν τόσο δεδομένα που νομίζουμε ότι βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχό μας, τόσο ώστε να νιώθουμε πως γνωρίζουμε καλά τα πάντα, ακόμα και τι θα συμβεί αύριο, μεθαύριο, τον επόμενο μήνα, τον επόμενο χρόνο. Κι όμως, στην πραγματικότητα όλοι μας ξέρουμε καλά πως κανείς δεν είναι ικανός για κάτι τέτοιο, ικανός να προβλέψει έστω την επόμενη στιγμή. Κι αυτό δεν αποτελεί ζήτημα προσωπικό ή μία συνθήκη που χωράει ικανότητα ή προσπάθεια. Αντιθέτως, τα πράγματα εδώ είναι πιο απλά, ξεκάθαρα, αρκεί να σκεφτούμε πως το μέλλον, είτε άμεσο είτε έμμεσο, είναι φύσει και εκ φύσεως αδύνατο να προβλεφθεί. Το παράδοξο και το οξύμωρο, βέβαια, της υπόθεσης είναι ότι μολονότι αυτό είναι γνωστό σε όλους, ελάχιστοι είναι αυτοί που τολμούν να το αποδεχτούν.
Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα με τη σειρά. Πόσες φορές έχει συμβεί στον καθένα, εν μέσω απροσεξίας να κάνει μία λάθος κίνηση, μία λάθος ενέργεια προκαλώντας κάποια ζημία ή κάποιο ατύχημα; Και την επόμενη στιγμή που έχει συμβεί το αναπότρεπτο, που είτε κοστίζει είτε όχι, είτε έχει τις συνέπειές του είτε όχι, να μας βάζει στη διαδικασία να αναλογιστούμε πώς θα ήταν άραγε τα πράγματα, αν ήμασταν πιο προσεκτικοί ή αν γύριζε ο χρόνος πίσω πως δεν θα είχε συμβεί το παραμικρό και άλλου τέτοιου είδους σκέψεις. Κι όμως, αμέσως αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά είναι απλώς σκέψεις, σκέψεις ανυπόστατες που αφορούν καταστάσεις μη αναστρέψιμες, καθώς τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο με πριν. Τότε πια ερχόμαστε αντιμέτωποι πρόσωπο με πρόσωπο με την ωμή, για άλλους κυνική πραγματικότητα που μας δείχνει την αληθινή της όψη και ορίζει πώς τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Το θέμα, ωστόσο, είναι άλλο και ίσως είναι πιο σύνθετο απ’ όσο μοιάζει επιφανειακά. Οι περισσότεροι στιγμιαία έχουμε συνηθίσει να ενεργοποιούμε αυτόματα έναν μηχανισμό αποποίησης ευθυνών. Έτσι, έχουμε μάθει μοιρολατρικά να στέκουμε και να κλαίμε πάνω απ’ το χυμένο γάλα προσπαθώντας να ρίξουμε ευθύνη οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο και αποκλειστικό φταίχτη που δεν είναι άλλος από εμάς τους ίδιους και τότε το βάρος αντί να απαλυνθεί γίνεται όλο και μεγαλύτερο τόσο που μας πλακώνει. Και το επόμενο στάδιο αυτής της εσωτερικής μάχης απομυθοποιείται και τότε πια με μαεστρία και ιδιαίτερη ευκολία προσπερνάμε και βολικά ξεχνάμε και συνεχίζουμε και επιμένουμε να λειτουργούμε ξανά με τον ίδιο λανθασμένο τρόπο. Έτσι, πάλι δεν θα προσέξουμε πού θα ακουμπήσουμε το μεγάλο γυάλινο βάζο αφήνοντάς το εκτεθειμένο στην άκρη του τραπεζιού και στο πρώτο άγγιγμα θα πέσει κάτω και θα σπάσει, πάλι θα προσπαθήσουμε να πάρουμε στα χέρια μας περισσότερα πιάτα απ’ όσα μπορούμε και στο τέλος θα μας πέσουν όλα κάτω, πάλι θα σηκώσουμε το κινητό την ώρα που οδηγούμε.
Αυτό, λοιπόν, όσο απλό, ξεκάθαρο και αστείο κι αν ακούγεται, αποτελεί τη ίδια, την απρόβλεπτη όψη της ζωής. Αυτό ακριβώς έχει να κάνει και με τις επιλογές μας. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ζωή είναι μονάχα επιλογές. Επιλογές δικές μας αποκλειστικά, με μόνους υπευθύνους τους ίδιους μας τους εαυτούς. Επιλογές που κάνοντάς τες οφείλουμε να τις αποδεχτούμε κι έπειτα να τις υπερασπιστούμε, όποια κι αν είναι η έκβασή τους, θετική ή αρνητική και όπως θα απολαύσουμε την επιτυχία έτσι θα κοιτάξουμε κατάματα και την αποτυχία αποδεχόμενη πλήρως. Κι αν στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα είναι ιδανικά, απολαμβάνοντας την αίγλη της επιτυχίας και την επιβράβευση του εγώ, στην δεύτερη, άραγε τι συμβαίνει; Εκεί πια ξεκινούν και οι πραγματικές δυσκολίες που ερχόμαστε αντιμέτωποι και οι εσωτερικές μάχες που καλούμαστε να δώσουμε, αν θέλουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Κι όπως λέει και ο σοφός λαός «δεν υπάρχει πρόβλημα χωρίς λύση», έτσι αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά, θα παρατηρήσουμε πως εκεί κοντά βρίσκεται και αυτή, η πολυπόθητη λύση, ευδιάκριτη, σχεδόν ξεκάθαρη για όλους ανεξαιρέτως, ακόμη και για όσους εθελοτυφλούν.
Και αν μπορούσε να οριστεί με μία λέξη ίσως θα της ταιριάζει περισσότερο η λέξη “αποδοχή”. Αποδοχή των επιλογών που εμείς οι ίδιοι κάναμε. Αποδοχή της αλήθειας και της πραγματικότητας, αποδοχή των καταστάσεων και των συνθηκών, αποδοχή της ίδιας μας της φύσης και του εαυτού μας, μα περισσότερο αποδοχή του ότι η ζωή είναι στιγμές όμορφες και άσχημες, ξεχωριστές και ιδιαίτερες, κυρίως, όμως, στιγμές απρόβλεπτες και χωρίς το δικαίωμα επιστροφής. Αυτό ακριβώς είναι το χρέος μας, λοιπόν, να έχουμε πάντα το βλέμμα μας σηκωμένο και να τις κοιτάμε κατάματα ως τις αρμόζει προχωρώντας γρήγορα παρακάτω. Γιατί το παρόν πριν γίνει παρελθόν χρειάζεται ξεζούμισμα.